προσφατα

Γράφει η mommy D: η πόρτα...

Από τότε που ηρθε στην ζωη μας ο μικρός, ονειρευομουν γελάκια, φωνούλες, παιχνίδια κι ανέμελες στιγμές. Κάποια στιγμή άνοιξε μπρος μου μια πόρτα, όχι αυτή που ήξερα οτι θα περνούσα κάποια στιγμή καθώς το παιδί μεγάλωνε. Μια άλλη, λίγο πιο βαριά, που ηθελε προσπάθεια να την ανοίξω. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα οτι υπήρχαν κάποια μάγια εκεί μέσα. Ένας μαγικός ιστός, τόσο αραιά πλεγμένος που πολλές φορές άφηνε το φως να περνάει ανάμεσά του και να φτάνει πάνω μας κι άλλη φορά άπλωνε μπροστά μας σκοτάδι τόσο πηχτό που ήθελε σπαθί για να το κόψεις.



Μπήκαν στη ζωή μας παιδονευρολόγοι, αναπτυξιόλογοι, φυσικοθεραπευτές, εργοθεραπευτες, λογοθεραπευτες, παιδοψυχίατροι. Άκουσα λέξεις, όρους που μεχρι τότε αγννοούσα και την ύπαρξη τους. Κάποιες φορές πιστευα οτί απλά μαθαίνω κάτι καινούργιο. Δεν ήταν έτσι. Έμαθα να ζω με αυτές τις λέξεις, να ψάχνω, να αγωνιώ, να με πιάνει πείσμα κάποιες φορές και κάποιες φορές παράπονο. Και φτου κι απο την αρχή.....

Θέλω να τα σπάσω αυτά τα μάγια. Να κλείσω αυτήν την πόρτα πίσω μου και να μην την ξανανοίξω. Σήμερα κάποιος μου είπε το εξης: " Ο γονιός είναι το χώμα που πατάει επάνω το παιδί για να προχωρήσει. Αν το χώμα είναι λάσπη, θα κολλήσει. Αν είναι βούρκος, θα βουλιάξει. Αν είναι σκληρό, θα πονέσει. Φρόντισε να γίνεις το χώμα που θα πατήσει επάνω το παιδί σου για να προχωρήσει την ζωη του."


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Designed By