προσφατα

Federico Martinon – Torres: O εμβολιασμός είναι δικαίωμα για κάθε παιδί

Κανένας γονιός δεν έχει το δικαίωμα να μην εμβολιάζει το παιδί του, υπογραμμίζει με έμφαση ο Αναπληρωτής Καθηγητής Παιδιατρικής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Santiago de Compostela στην Ισπανία, Federico Martinon Torres, μιλώντας στο life positive. Ο καθηγητής μίλησε για τα οφέλη του εμβολιασμού και τους κινδύνους της μη συμμόρφωσης σε αυτόν και πρότεινε η ευθύνη του εμβολιασμού να περάσει στην πολιτεία, ώστε να υπάρχει προστασία της παιδικής ηλικίας.

Έχουν παρατηρηθεί κενά στα εμβο-λιαστικά επίπεδα του πληθυσμού στην Ισπανία ή και στην Ευρώπη εξαιτίας της οικονομικής κρίσης;

Υπάρχει προφανές κενό στη συμμόρφωση στον εμβολιασμό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το αν αυτό οφείλεται στην οικονομική κρίση, αυτό δεν μπορώ να το πω με σιγουριά, αλλά η κρίση ίσως είναι ένας από τους παράγοντες που συμβάλλουν στο φαινόμενο, ιδίως αν σκεφθεί κανείς ότι η τάση είναι πιο έντονη για τα εμβόλια που δεν αποζημιώνονται από την κοινωνική ασφάλιση και τα οποία απλώς συστήνονται ή θεωρούνται συμπληρωματικά (άρα αποζημιώνονται μερικώς ή και καθόλου από το κράτος). Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται κυρίως στα εμβόλια κατά του πνευμονιόκοκκου, του ροταϊού και της ανεμοβλογιάς, που δεν έχουν ακόμη ενταχθεί στα εθνικά προγράμματα εμβολιασμού όλων των ευρωπαϊκών χωρών.

Αυτό μάλιστα που μελετήσαμε περισσότερο, είναι το συζευγμένο εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου. Είναι το παράδειγμα που χρησιμοποιήσαμε για να αξιολογήσουμε τη συμμόρφωση του ευρωπαϊκού πληθυσμού στον εμβολιασμό.

Και τι διαπιστώσατε;

Βρήκαμε, πρώτα από όλα, ότι η κάλυψη για τα εμβόλια που δεν αποζημιώνονται από την πολιτεία είναι χαμηλότερη σε σχέση με αυτήν που υπάρχει για τα υποχρεωτικά εμβόλια, όπως της πολιομυελίτιδας, της διφθερίτιδας, του τετάνου, του κοκκύτη κ.λπ.

Το συζευγμένο εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου συστήνεται από τους περισσότερους επιστήμονες και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και αποτελεί κομμάτι του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμού σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όχι όμως σε όλες. Αν, ωστόσο, δούμε την κάλυψη για το συγκεκριμένο εμβόλιο υπό το πρίσμα του αν αποζημιώνεται ή όχι από το κράτος, φαίνεται ότι στις χώρες όπου χορηγείται δωρεάν, η κάλυψη είναι μεγαλύτερη, αν και εξακολουθεί να υπολείπεται κάπως, σε σχέση με τα εμβόλια ρουτίνας.

Έγινε δηλαδή σαφές με τη συγκεκριμένη μελέτη, τόσο για το εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου, όσο και για κάθε άλλο εμβόλιο που δεν αποζημιώνεται από το κράτος, ότι όταν η πραγματοποίησή του βασίζεται αποκλειστικά στις συστάσεις που γίνονται από τους παιδιάτρους, η κάλυψη είναι μικρότερη. Αυτό θα μπορούσε, όπως επισημάνατε, να αποδοθεί και στην οικονομική κρίση, που κάνει ακόμη πιο δύσκολη την πληρωμή των εμβολίων από τους γονείς. Ωστόσο, ο σχεδιασμός της μελέτης που κάναμε δεν μας επιτρέπει να επιβεβαιώσουμε αυτόν τον ισχυρισμό- μπορούμε να κάνουμε μόνο υποθέσεις…

Ακόμη όμως κι αν ένα εμβόλιο είναι τμήμα του Εθνικού Προγράμματος, υπάρχουν γονείς που χάνουν την ασφάλισή τους…

Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Όταν οι γονείς χάνουν την ασφάλισή τους, τα παιδιά στερούνται την πρόσβαση όχι μόνο στα προτεινόμενα εμβόλια που αναφέραμε παραπάνω, λόγω έλλειψης χρημάτων, αλλά σε όλα τα εμβόλια του Εθνικού Προγράμματος.

Είναι πιθανό, στις χώρες όπου υπάρχει αυτή η σχέση- εκεί δηλαδή όπου όταν οι γονείς χάσουν την κοινωνική τους ασφάλιση δεν μπορούν να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, μελλοντικά να υπάρξει πρόβλημα, να επανεμφανιστούν δηλαδή ασθένειες που μέχρι σήμερα ελέγχονταν μέσω του εμβολιασμού.

Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη, ότι λόγω της μεγάλης κάλυψης που υπήρχε μέχρι σήμερα για τα περισσότερα εμβόλια (της τάξης του 80-85%), προστατεύονταν όχι μόνο όσοι είχαν λάβει τα εμβόλια, αλλά το σύνολο του πληθυσμού. Όταν εμβολιαστεί επαρκής αριθμός ατόμων σε μια δεδομένη κοινότητα, οι μικροοργανισμοί δεν εξαπλώνονται και προστατεύονται και εκείνοι που δεν έχουν εμβολιαστεί («ανοσία της αγέλης»). Αν όμως η εμβολιαστική κάλυψη πέσει κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο, αν δηλαδή για οποιονδήποτε λόγο σταματήσεις να εμβολιάζεις μεγάλο μέρος του πληθυσμού, τότε μέσα σε μια ομάδα ανεμβολίαστων παιδιών οι μικροοργανισμοί αυτοί αρχίζουν να κυκλοφορούν και πάλι και η ανοσία της αγέλης χάνεται.

Άρα θα οδηγηθούμε στην επανεμφάνιση μεταδοτικών ασθενειών;

Οι προβλέψεις για οποιαδήποτε χώρα σταματά τον εμβολιασμό, δεν μπορούν παρά να είναι ζοφερές. Είναι απλώς ζήτημα χρόνου η ασθένεια να κάνει την επανεμφάνισή της.

Το έχουμε δει αυτό να συμβαίνει στην Ευρώπη, με την περίπτωση της ιλαράς. Όταν η εμβολιαστική κάλυψη έπεσε κάτω από ένα όριο, ξέσπασαν επιδημίες.

Μπορούμε να μιλήσουμε γενικά για την αξία και τη χρησιμότητα του εμβολιασμού;

Τίποτα από όσα έχουμε κάνει στην ιατρική δεν έχει μεγαλύτερο όφελος για την ανθρωπότητα από ό,τι τα εμβόλια. Χάρη στον εμβολιασμό, έχουμε καταφέρει να εξαλείψουμε ασθένειες όπως η διφθερίτιδα, είμαστε πολύ κοντά στο να πετύχουμε το ίδιο για την πολιομυελίτιδα και γενικώς, έχουμε πετύχει να μειώσουμε πολύ σημαντικά τη συχνότητα εμφάνισης των περισσότερων μεταδοτικών ασθενειών.

Θεωρώ ότι δεν υπάρχει καλύτερο και πιο αποδοτικό οικονομικά εργαλείο για την προστασία της υγείας, από τον εμβολιασμό.

Στην Ευρώπη, έχουμε καταφέρει να ελέγξουμε πολλές ασθένειες χάρη στον γενικευμένο εμβολιασμό, τη διφθερίτιδα, τον κοκκύτη. Στις χώρες όπου το συζευγμένο εμβόλιο κατά του μηνιγγιτιδόκοκκου χορηγείται συστηματικά, η μηνιγγίτιδα έχει επίσης εξαφανιστεί. Πιο πρόσφατο όμως είναι το παράδειγμα του συζευγμένου εμβολίου κατά του πνευμονιόκοκκου: όπου χρησιμοποιήθηκε το συγκεκριμένο εμβόλιο, όλες οι μορφές διεισδυτικής νόσου που προκαλεί το συγκεκριμένο μικρόβιο, μειώθηκαν σημαντικά.

Πόσο σοβαρή είναι η πνευμονιοκοκκική νόσος;

Η πνευμονιοκοκκική νόσος είναι πιθανότατα η πιο σημαντική βακτηριακή λοίμωξη που πλήττει τα παιδιά σε όλο τον κόσμο. Αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες νοσηρότητας και θνησιμότητας σε παγκόσμιο επίπεδο, λόγω μηνιγγίτιδας, σηπτικού σοκ, σηψαιμίας ή επιπλεγμένης πνευμονίας. Περίπου 500.000 παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο λόγω διεισδυτικής πνευμονιοκοκκικής νόσου. Η πνευμονιοκοκκική νόσος είναι ίσως η πιο σημαντική ασθένεια που μπορεί να προληφθεί μέσω εμβολιασμού σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τα συζευγμένα εμβόλια, που είναι σήμερα διαθέσιμα στις περισσότερες χώρες, προστατεύουν από την εμφάνιση των τριών πιο σοβαρών διεισδυτικών λοιμώξεων που μπορούν να προκληθούν λόγω του πνευμονιόκοκκου, σε παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών.

Έχουμε αντικειμενικά δεδομένα, που επιβεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό: στη Γερμανία, όπου το εμβόλιο αποτελεί μέρος του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμού, έχει ήδη παρατηρηθεί η σημαντική επίδραση του εμβολιασμού στη μείωση της συχνότητας της νόσου. Δεδομένα από την περιοχή της Μαδρίτης, όπου επίσης το εμβόλιο έχει ενταχθεί στο Εθνικό Πρόγραμμα, δείχνουν μείωση 50% στον αριθμό των νοσηλειών παιδιών κάτω των 15 ετών, λόγω διεισδυτικής πνευμονιοκοκκικής νόσου. Υπάρχουν τέλος τα δεδομένα από την περιοχή της Galicia, στη νοτιοδυτική Ισπανία, και το νοσοκομείο στο οποίο εργάζομαι, το Santiago de Compostela, όπου παρατηρήσαμε μείωση στις εισαγωγές στο παιδιατρικό τμήμα, σε ποσοστό 90%, μετά την εφαρμογή του εμβολιασμού!

Είναι εμφανές λοιπόν, τόσο σε παγκόσμιο, όσο και σε τοπικό επίπεδο, ότι ο εμβολιασμός για τον πνευμονιόκοκκο έχει αποτελέσματα. Με αυτή τη διαπίστωση ευθυγραμμίζονται άλλωστε και τα δεδομένα της χρήσης του συζευγμένου πνευμονιοκοκκικού εμβολίου από άλλες χώρες, όπως τις ΗΠΑ και αλλού, όπου το εμβόλιο εφαρμόζεται στο σύνολο του πληθυσμού.

Η γενικευμένη χρήση του εμβολίου δεν συνεπάγεται και εξοικονομήσεις για τα συστήματα υγείας;

Πρωταρχικός μας στόχος είναι η προστασία των παιδιών από την ασθένεια και η σωτηρία της ζωής τους, ωστόσο θα πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν υπάρχουν οφέλη μόνο σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και στη χρήση των υγειονομικών πόρων. Αυτή είναι μια παράμετρος που λαμβάνουμε υπόψη όταν συστήνουμε ένα εμβόλιο.

Όταν σκεφτόμαστε να εντάξουμε ή όχι ένα εμβόλιο στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμού κάποιας χώρας σκεφτόμαστε: α. πόσο σημαντικό είναι το κόστος της ασθένειας σε θνησιμότητα και νοσηρότητα, β. το άμεσο και το έμμεσο κόστος που υπάρχει τόσο για το σύστημα υγείας, όσο και για τους ίδιους τους γονείς από τη χρήση του εμβολίου. Τι εννοώ με αυτό; Ότι όταν ένα παιδί έχει εμβολιαστεί, μειώνονται οι πιθανότητες νοσηλείας του στο νοσοκομείο και η χρήση των πόρων του υγειονομικού συστήματος, επομένως εξοικονομούνται χρήματα.

Σε περιόδους κρίσης, η πιο σημαντική παρέμβαση που μπορούμε να κάνουμε σε επίπεδο υγείας και δημόσιας υγείας είναι ο εμβολιασμός. Κι αν κάποιοι θέλουν να κάνουν περικοπές, αυτές θα πρέπει να γίνουν σε άλλους τομείς και όχι στα εμβόλια. Ο εμβολιασμός είναι η πλέον οικονομικά αποδοτική παρέμβαση στον τομέα της υγείας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό.

Ωστόσο, η πνευμονιοκοκκική νόσος δεν αφορά μόνο τα παιδιά…

Ακριβώς! Τα πιο πολλά κρούσματα της νόσου εντοπίζονται σε παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών, αλλά και σε ηλικιωμένους. Από την ηλικία των 50 ετών και μετά υπάρχει αύξηση της συχνότητας εμφάνισης της πνευμονιοκοκκικής νόσου, κυρίως με τη μορφή της πνευμονίας και της επιπλεγμένης πνευμονίας. Ως προς τους στόχους του εμβολιασμού, θα πρέπει λοιπόν αρχικά να στοχεύσουμε στα βρέφη (κάτω των δύο ετών), στα παιδιά με αυξημένους παράγοντες κινδύνου και τέλος, στους ηλικιωμένους άνω των 50 ετών- η ηλικία στην οποία συστήνεται η χορήγηση του εμβολίου στους ηλικιωμένους ποικίλλει στις διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Σήμερα, έχουμε δύο επιλογές: το πολυσακχαριδικό 23δύναμο εμβόλιο, το οποίο είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιημένο εμβόλιο στην Ευρώπη και συστήνεται συχνά στις ηλικίες άνω των 60 ετών και το συζευγμένο 13δύναμο εμβόλιο, το εμβόλιο που χρησιμοποιούσαμε μέχρι σήμερα στα παιδιά, που πρόσφατα πήρε έγκριση για χρήση σε κάθε ηλικία.

Πέρα από την κρίση και τη μη αποζημίωση των εμβολίων που αποτρέπουν τους γονείς να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, υπάρχουν επίσης ομάδες που τάσσονται κατά των εμβολίων. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ισχύει και δυστυχώς δεν είναι κάτι καινούριο. Υπάρχει από τότε που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί. Αυτό που έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια είναι ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούν αυτές οι ομάδες τα μηνύματά τους. Δεν πιστεύω ότι ο αριθμός των ατόμων που είναι κατά των εμβολίων έχει αυξηθεί, μπορούν όμως πλέον να κάνουν πιο εύκολα «θόρυβο» μέσα από το Διαδίκτυο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Το ευχάριστο είναι ότι δεν φαίνεται οι φωνές αυτές να επηρεάζουν την πλειοψηφία των γονιών στην Ευρώπη, οι οποίοι σε σημαντικό ποσοστό εξακολουθούν να εμβολιάζουν τα παιδιά τους.

Γενικά, υπάρχουν τρεις κατηγορίες ατόμων που τάσσονται κατά των εμβολίων:

    -αυτοί που έχουν έλλειμμα πληροφόρησης ή έχουν παραπληροφορηθεί. Σε αυτούς τους ανθρώπους θα πρέπει να εξηγήσουμε τα οφέλη του εμβολιασμού και τον κίνδυνο στον οποίο εκθέτουν τα παιδιά τους με το να μην τα εμβολιάζουν.
    - αυτοί που αρέσκονται να πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας, χωρίς καμία επιστημονική βάση.
    -η ομάδα που προσωπικά, με προβληματίζει πολύ, είναι γονείς με πολύ καλό οικονομικό και μορφωτικό υπόβαθρο, οι οποίοι φτιάχνουν τη δική τους προσωπική αντιεμβολιαστική θεωρία, εξαιτίας κάποιου πράγματος που μπορεί να ακούσαν από κάποιον φίλο ή να διάβασαν κάτι στο Διαδίκτυο. Σε συνέχεια αυτής της προσωπικής τους θεωρίας, παίρνουν τη λάθος απόφαση να μην εμβολιάσουν το παιδί τους. Αυτό είναι επικίνδυνο.

Προσωπικά, θεωρώ τον εμβολιασμό ενός παιδιού, δικαίωμα, ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία βρίσκεται. Κανένας γονιός δεν έχει το δικαίωμα να πάρει μία τέτοια απόφαση για το παιδί του, ακόμη κι αν πιστεύει ότι με αυτόν τον τρόπο το προστατεύει. Ο κίνδυνος στον οποίο το εκθέτει είναι αδικαιολόγητος. Για μένα, το να αποφασίσει ένας γονιός να μην εμβολιάσει το παιδί του, είναι το ίδιο τρομερό με το να αποφασίσει να μην το στείλει στο σχολείο ή να υποβάλει π.χ. ένα κορίτσι σε κλειτοριδεκτομή…

Ένας ενήλικας μπορεί να αποφασίσει για τον εαυτό του αν θέλει να εμβολιαστεί ή όχι. Αλλά δεν μπορεί να κάνει το ίδιο για ένα παιδί. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι η Πολιτεία θα πρέπει να προστατέψει τα παιδιά.

Πώς θα μπορούσε η Πολιτεία να το κάνει αυτό;

Αναλαμβάνοντας την ευθύνη του εμβολιασμού των παιδιών έως την ηλικία των 18 ετών. Όλα τα παιδιά θα πρέπει να εμβολιάζονται, εκτός αν υπάρχει επίσημη ιατρική αντένδειξη. Ο εμβολιασμός είναι κοινό δικαίωμα κάθε παιδιού.

Πολλοί φοβούνται τα εμβόλια, αλλά όχι τα φάρμακα. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Θεωρώ ότι τα εμβόλια έχουν πέσει θύματα της επιτυχίας τους. Τι εννοώ με αυτό; Ότι έχουν πετύχει να εξαφανίσουν από το προσκήνιο πολλές σοβαρές ασθένειες, με αποτέλεσμα αντί να βλέπουμε τις ασθένειες, να βλέπουμε μόνο την κακή πλευρά των εμβολίων, δηλαδή τις ανεπιθύμητες ενέργειές τους.

Όταν δεν βλέπει κανείς μια ασθένεια, δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη της προστασίας από αυτήν. Είναι πολύ εύκολο να πει π.χ. ένας γονιός «δεν εμβολιάζω το παιδί μου για την πολιομυελίτιδα», όταν δεν έχει δει την ασθένεια. Αν η πολιομυελίτιδα έκανε την επανεμφάνισή της και την έβλεπαν, να είστε σίγουροι ότι όλοι οι γονείς, ακόμη κι εκείνοι που είναι κατά των εμβολίων, θα στέκονταν πρώτοι στην ουρά για να εμβολιάσουν τα παιδιά τους! Το πρόβλημα είναι ότι τα εμβόλια είναι τόσο επιτυχημένα που πολλοί ξεχνούν τι ακριβώς προσφέρουν!

Θα πρέπει επίσης να θυμόμαστε και τούτο: ότι όταν κάποιος κάνει ένα εμβόλιο, ο κίνδυνος στον οποίο εκτίθεται είναι πολύ πολύ μικρότερος από τον κίνδυνο στον οποίο εκτίθεται λαμβάνοντας οποιοδήποτε κοινό φάρμακο, όπως π.χ. ασπιρίνη ή παρακεταμόλη.

Κλείνοντας, θα ήθελα να συστήσω σε όλους τους γονείς να κάνουν στα παιδιά τους όλα τα εμβόλια, στον χρόνο που πρέπει να τα κάνουν. Πολλές φορές δεν αρκεί να κάνει ένα παιδί όλα τα εμβόλια, χρειάζεται να τα κάνει και στους σωστούς χρόνους. Αν κάποιος καθυστερήσει χωρίς λόγο τη χορήγηση μιας δόσης ή αναμίξει εμβόλια, το παιδί μπορεί να μην προστατεύεται επαρκώς.

http://lifepositive.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Designed By