προσφατα

Μίμησις πράξεως....

Γεια σας και χρονια πολλα σε οσους γιορτάζουν... Έχω πολύ καιρό να γράψω κάτι "δικο μου" αλλά εψαχνα, γι' αυτό και καθυστέρησα...

Απο την ώρα που ξεκίνησε το θέμα μας με την υποτονία και την ψυχοκινητική καθυστέρηση, ψάχνω ψάχνω, ρωτώ, διαβαζω..... προσπαθω να κατανοήσω τι γίνεται...

Με τον μικρό δουλέψαμε λεπτή κινητικότητα, αδρή κινητικότητα, συντονισμους... οχι οτι σταματησαμε απλά πλέον προέχουν άλλα. και δεν ξερω αν αργησα αλλά το παιδι με οδηγει σε οτι κανω. Δεν μπορώ να το βάλω να κάνει πράγματα που δεν μπορεί. Ή που δεν θελει.... κάποια στιγμη θα το πιάσω κι αυτό το κομμάτι γιατι ο μικρος γινεται πολυ χειριστικός ωρες ωρες.....

Ο λόγος μας ειναι φτωχός, τόσο φτωχος που αν δεν ειχαμε και το μπαμπαλισμα και κατι ξωφαλτσες λεξουλες θα νομιζα οτι το παιδι μου ειναι μουγκο. Εχω κανει την κουβεντα μου με 3 λογοθεραπευτριες μεχρι τωρα. Εχω παει διορία μεχρι τα τρια. Αλλά κατάλαβα και κατι πολυ σημαντικό. Ο λόγος είναι άρρηκτα δεμένος με την μίμηση. Όσο το παιδι μιμειται, αναπτυσσει και τον λόγο του. Κι εμεις εχουμε προβλημα με την μιμηση...

Ο μικρος ειναι 2 ετων και 8 μηνων. Η μιμηση τώρα έχει αρχισει και αναπτύσσεται. Αργα θα μου πεις... τα ξερουμε αυτα ομως.... Καλλιο αργά παρά καθόλου. Κανουμε σχεδον ολο το τραγουδακι χαρωπα τα δυο μου χερια φωναζωντας κι ενα δυνατο ΧΑ ΧΑΑΑΑΑΑΑΑ στο τελος. Τον βλέπω οτι μας παρακολουθει πιο προσεκτικα πλεον και επαναλαμβανει πολλά απο αυτα που κανουμε, ακόμα και φθογους που δεν ελεγε και τους ακουει προσπαθει να τους πει.... άρα θα εστιασουμε εκει απο δω και περα. Στην μίμηση.

Δεν θελω να τον "καπελώσω" και να του μαθω εγω αναγκαστικά πως να κανει τι... εγω θελω να του δινω ερεθισματα και να βλεπω πως ανταποκρινεται... Και απο βδομαδα θα ξεκινησουμε να κοψουμε και την πάνα.... Για να δουμε....

Ακολουθουν αρθρα για την μιμηση. Ελπίζω να τα βρειτε ενδιαφεροντα






Η μίμηση στη βάση της μάθησης και της συναισθηματικής ταύτισης

Αν βγάλετε τη γλώσσα κάνοντας τη γνωστή γκριμάτσα σε ένα νεογέννητο μερικών ωρών, θα διαπιστώσετε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις θα σας την ανταποδώσει, με την περιορισμένη εκφραστικότητα που του επιτρέπει ο μικρός βαθμός ελέγχου του μυικού του συστήματος, που απέκτησε όσο βρισκόταν στην κοιλιά της μητέρας του. Για πολλούς ερευνητές αυτό είναι επίδειξη ενός εξαιρετικής σημασίας νευρωνικού συστήματος που διαθέτει ο ανθρώπινος εγκέφαλος και το οποίο αποτελεί μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της νευρολογίας το τελευταίο διάστημα. Πρόκειται για τους μιμητικούς νευρώνες ή νευρώνες «κάτοπτρα» που είναι διασκορπισμένοι σε όλα τα σημαίνοντα τμήματα του εγκεφάλου, όπως το τμήμα του φλοιού που ελέγχει την κίνηση του σώματος και οι περιοχές όπου εδράζονται τα κέντρα της ομιλίας, του πόνου και της συναισθηματικής ταύτισης με κάποιον άλλο άνθρωπο. Οι νευρώνες αυτοί δεν πυροδοτούν μόνο όταν κάνουμε κάτι, αλλά και όταν παρακολουθούμε κάποιον να κάνει το ίδιο πράγμα.

Πιθηκισμοί
Οι μιμητικοί νευρώνες είχαν μελετηθεί και στο παρελθόν για τη συμμετοχή τους σε λειτουργίες όπως η κίνηση των μελών του σώματος. Τώρα, όμως, έχουν γίνει αντικείμενο εξονυχιστικής έρευνας για μια πρόσθετη λειτουργία τους: το πώς αντιδρούν σε κάτι που παρατηρούμε να κάνει κάποιος άλλος. Σύμφωνα με το μηχανισμό, που ανακαλύφθηκε περί τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οτιδήποτε βλέπουμε να κάνει κάποιος άλλος το κάνουμε και εμείς στο μυαλό μας. Στην πιο θεμελιακή του εκδοχή, αυτό το εύρημα σημαίνει ότι «προβάρουμε» πνευματικά (μιμούμαστε), κάθε πράξη της οποίας γινόμαστε μάρτυρες, είτε πρόκειται για μια ανάποδη τούμπα, είτε για ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. Με το μηχανισμό αυτό μπορεί να εξηγηθεί πώς μαθαίνουμε να γελάμε, να μιλάμε, να περπατάμε, να χορεύουμε και να παίζουμε ποδόσφαιρο.
Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, φαίνεται να αποτελεί το υπόβαθρο της ικανότητάς μας να καταλαβαίνουμε τους άλλους ανθρώπους, της σύνθετης ανταλλαγής ιδεών, αλλά και ψυχοκοινωνικών δυσλειτουργιών, που ξεκινούν από την έλλειψη ικανότητας συναισθηματικής ταύτισης και φτάνουν έως τον αυτισμό. Η λειτουργία των μιμητικών νευρώνων μπορεί να εξηγήσει από το γιατί τα χασμουρητά είναι «κολλητικά» μέχρι το γιατί δακρύζουμε όταν παρακολουθούμε μια συγκινητική σκηνή κάποιου κινηματογραφικού έργου. Είναι τόση η σημασία των μιμητικών νευρώνων για ορισμένους επιστήμονες που φτάνουν να θεωρούν την ανακάλυψη αυτή για την ψυχολογία, ως ισοδύναμη με την ανακάλυψη του DNA στη βιολογία.
Η αναγνώριση της δεύτερης λειτουργίας των μιμητικών νευρώνων έγινε τυχαία, όταν κατά τη διάρκεια ενός πειράματος με πιθήκους, ένας ερευνητής ασυναίσθητα πήρε μια σταφίδα από το τραπέζι. Προς μεγάλη τους έκπληξη οι επιστήμονες είδαν να πυροδοτούν οι ίδιοι νευρώνες στο κινητικό τμήμα του φλοιού του πιθήκου που είχαν πυροδοτήσει νωρίτερα όταν το ζώο είχε κάνει την ίδια κίνηση. Με τα κατάλληλα πειράματα διαπίστωσαν ότι είχαν ανάλογο αποτέλεσμα και όταν ο πίθηκος άκουγε έναν ήχο χαρακτηριστικό μιας πράξης της οποίας είχε γίνει μάρτυρας νωρίτερα, όπως το σκίσιμο ενός χαρτιού.

Βιολογικό υπόβαθρο της σχέσης γλώσσας και πράξης;
Παρακολουθώντας τις περιοχές του εγκεφάλου του ανθρώπου που διεγείρονται υπό διάφορες συνθήκες, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ο άνθρωπος έχει μιμητικούς νευρώνες σε μεγαλύτερη συγκέντρωση και σε περισσότερα σημεία του εγκεφάλου συγκριτικά με τον πίθηκο. Η ύπαρξη τέτοιων νευρώνων διαπιστώθηκε σε περιοχές που σχετίζονται με την κίνηση, την αντίληψη, την ομιλία και την ικανότητα να καταλαβαίνουμε τα συναισθήματα και τις προθέσεις κάποιου άλλου.
Σε αντίθεση με τους πιθήκους, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τους μιμητικούς νευρώνες και για να μιμούνται πράξεις απευθείας, αλλά και για να καταλαβαίνουν το νόημα των πράξεων αυτών, π.χ. για να νιώθουν τη σημασία ενός χαμόγελου. Σύμφωνα με την κυρίαρχη θεωρία για την ομιλία, οι πράξεις έχουν παρόμοια σύνταξη με αυτήν της ομιλούμενης γλώσσας, αλλά και της συμβολικής γλώσσας με χειρονομίες. Για τους μιμητικούς νευρώνες, το: «χέρι πιάνει μπάλα» είναι το ίδιο, είτε πρόκειται για πράξη, είτε εκφράζεται με μια πρόταση σε κάποια ομιλούμενη γλώσσα, είτε με τη γλώσσα των συμβόλων. Με αυτή την έννοια, η γλώσσα προκύπτει από τη συντακτική κατανόηση που γεννούν οι μιμητικοί μας νευρώνες. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όταν άνθρωποι υποκείμενα ενός πειράματος άκουγαν μια πρόταση που περιέγραφε μια ορισμένη ενέργεια, ενεργοποιούνταν οι ίδιοι μιμητικοί νευρώνες που ενεργοποιούνταν και όταν πραγματοποιούσαν οι ίδιοι αυτοί την ενέργεια, αλλά και όταν έβλεπαν να την κάνουν άλλοι άνθρωποι.
Νέα πειράματα έδειξαν ότι οι μιμητικοί νευρώνες παίζουν ρόλο - κλειδί στην κατανόηση των προθέσεων των άλλων ανθρώπων, στην οικοδόμηση των κοινωνικών σχέσεων και στην ικανότητα συναισθηματικής ταύτισης. Ανάλογο ρόλο παίζουν στην ικανότητά μας να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες άλλων ανθρώπων, όπως αυτές αντανακλώνται από την έκφραση του προσώπου τους. Από κει προκύπτει η βιολογική βάση της «κολλητικότητας» του χασμουρητού, του γέλιου, της καλής και της κακής διάθεσης.

Οταν θαμπώσει ο καθρέφτης
Οι αιτίες ακόμα και η φύση του αυτισμού διέφευγαν επί δεκαετίες από τους γιατρούς, αφήνοντας αβοήθητους τους πάσχοντες και τους οικείους τους. Πρόσφατες έρευνες υποδεικνύουν ότι πίσω από την εκδήλωση των μεγάλων προβλημάτων στην ομιλία, στη μάθηση και τη συναισθηματική ταύτιση των πασχόντων από αυτισμό, ίσως να βρίσκεται ένα αδρανές σύστημα μιμητικών νευρώνων, που τους οδηγεί στην απομόνωση από τον γύρω κόσμο. Πειράματα με αυτιστικούς εφήβους έδειξαν ότι οι μιμητικοί τους νευρώνες δεν αντιδρούσαν το ίδιο έντονα με των φυσιολογικών παιδιών όταν έβλεπαν κάποιον να κάνει μια ενέργεια. Και ενώ τόσο οι αυτιστικοί όσο και οι μη αυτιστικοί έφηβοι μπορούσαν να μιμηθούν τις εκφράσεις ανθρώπων που τους δείχνονταν σε φωτογραφία και να ονομάσουν τα αντίστοιχα συναισθήματα, στους αυτιστικούς δεν υπήρχε καμιά δραστηριότητα στους μιμητικούς νευρώνες που σχετίζονται με τα συναισθήματα. Καταλάβαιναν τις εκφράσεις, αλλά δεν ένιωθαν καμία συναισθηματική ταύτιση. Ακόμα δεν είναι σαφές πώς αυτές οι ανακαλύψεις μπορούν να οδηγήσουν σε θεραπείες.
Κάποιοι επιστήμονες θεωρούν ότι με τους μιμητικούς νευρώνες μπορεί να εξηγηθεί το άλμα που έκαναν οι πρόγονοι του ανθρώπου πριν από 50.000 χρόνια, αποκτώντας νέες ικανότητες στην κατασκευή και χρήση εργαλείων, στην κοινωνική οργάνωση και την ανάπτυξη γλώσσας επικοινωνίας. Επί 200.000 χρόνια ο ανθρώπινος εγκέφαλος είχε πάψει να μεγαλώνει. Τι άλλαξε λοιπόν πριν 50.000 χρόνια; Οι επιστήμονες αυτοί θεωρούν ότι κάποια μετάλλαξη μετέτρεψε σημαντικούς νευρώνες σε μιμητικούς. Για πρώτη φορά, η γνώση μπορούσε να διαδοθεί, να γίνει βάση για νέα γνώση και να αξιοποιηθεί για το σχηματισμό πολιτισμού. Ωστόσο, δεν έχει αποδειχτεί ότι οι μιμητικοί νευρώνες διαφέρουν βιολογικά σε κάτι από τους υπόλοιπους.
Οι μιμητικοί νευρώνες ίσως αποτελούν και τη νευρολογική βάση της επίδρασης που έχουν στα παιδιά τα βίαια βιντεοπαιχνίδια. Προκαταρκτικές έρευνες έδειξαν ότι τα παιχνίδια αυτά ενισχύουν σε νευρωνικό επίπεδο τη συσχέτιση της απόλαυσης και της επιτυχίας με την προξένηση σωματικής βλάβης σε κάποιον άλλο. Αυτή η συσχέτιση παρεμβάλλεται και ορισμένες φορές υπερνικά το συνειδητό προγραμματισμό και έλεγχο των πράξεων.


Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

http://www.alfavita.gr/


 Κάνω ότι κάνεις… Μωρό και μίμηση!

Επαναλαμβάνει τις φράσεις που χρησιμοποιείτε και μιμείται κάθε σας κίνηση. Τελικά, γιατί σας αντιγράφει;

Ίσως να μην έχει πάει ακόμη σχολείο και να μην ξέρει καν να γράφει ούτε να διαβάζει, ωστόσο δείχνει να έχει άριστες σχέσεις τόσο με το cd όσο και με το dvd player και την τηλεόραση του σπιτιού. Το στρουμπουλό του χεράκι πιάνει το τηλεκοντρόλ, σημαδεύει επιδέξια την τηλεόραση και διαλέγει το κανάλι που θέλει να δει. Ακριβώς όπως ο μπαμπάς του… Γιατί για το μικρό σας η μίμηση είναι η πιο σύντομη και ασφαλής μέθοδος προς τη γνώση.
Γιατί αντιγράφει το παιδί;

Αναγνωρίζει το περιβάλλον του!

Το παιδί προσπαθεί να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο κόσμος γύρο του. Μιμείται λοιπόν ήχους που παράγουν άνθρωποι και ζώα αλλά και τις κινήσεις και τις εκφράσεις τους, για παράδειγμα μπουσουλάει και γαβγίζει παριστάνοντας το σκύλο. Την αμέσως επόμενη στιγμή σηκώνεται και πιάνει ένα στυλό για να παραστήσει την τραγουδίστρια που είδε σε πρωινή εκπομπή στην τηλεόραση.

Ικανοποιεί τις ανάγκες του!

Μεγαλώνοντας το παιδί νιώθει την ανάγκη να αυτοεξυπηρετηθεί, να κάνει κάποια πράγματα μόνο του. Προσπαθεί λοιπόν να φορέσει το παντελόνι μόνο του, σας κοιτάζει πώς δένετε τα κορδόνια των παπουτσιών σας και προσπαθεί να δέσει κι αυτό τα δικά του.

Θέλει να σας μοιάσει!

Καθημερινά το παιδί σάς μιμείται, αντιγράφει τη συμπεριφορά, το λεξιλόγιο, τις εκφράσεις του προσώπου και τον τόνο της φωνής σας. Όλα αυτά σε μια προσπάθεια να νιώσει κι εκείνο μεγάλο και να καταφέρει να πετύχει όλα αυτά που εσείς μπορείτε να κάνετε.

Όπως η μαμά και ο μπαμπάς…

Η συμπεριφορά των γονέων και τα ερεθίσματα που δέχεται από την οικογένεια επιδρούν καταλυτικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι συνήθως μιμείται τον τρόπο σκέψης της μητέρας και τον τρόπο δράσης του μπαμπά. Αν λοιπόν δείτε το μικρό σας να στέκεται με το ένα χέρι στη μέση και το άλλο τεντωμένο με τα δάχτυλα ανοιχτά (κοινώς σε στάση μούντζας) ή να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που δεν αρμόζει στο μπόι του, μην εκπλήσσεστε. Παρατηρήστε τη συμπεριφορά του καλύτερα και θα δείτε ότι πιθανότατα αντιγράφει το μπαμπά του… εν βρασμό ψυχής. Επίσης, μην ξαφνιαστείτε αν ακούσετε την κόρη σας να μαλώνει τον αρκούδο της με τα ίδια λόγια, το ίδιο ύφος, τον ίδιο τόνο στη φωνή-ακόμη και με το δείκτη να απειλεί το χνουδωτό παιχνίδι-και εν ολίγοις με τον ίδιο τρόπο που εσείς τη μαλώνετε.

Τα κατάλληλα εφόδια

Εκμεταλευτείτε το πάθος του παιδιού να σας μοιάσει δίνοντάς του τα κατάλληλα εργαλεία για να…προπονηθεί. Εφοδιάστε το λοιπόν με παιχνίδια-αντίγραφα των αντικειμένων που χρησιμοποιείτε καθημερινά  (όπως πιάτα, ποτήρια, ηλεκτρική σκούπα) και παρακινήστε το να κάνετε μαζί τις δουλειές του σπιτιού, ο καθένας με τα δικά του εργαλεία. Ένα από τα παιχνίδια που αρέσει πολύ στα παιδιά είναι να φροντίζουν την κούκλα ή το αρκουδάκι τους σαν να είναι αληθινό μωρό. Το ταίζουν, του αλλάζουν πάνες και ρούχα, το παρηγορούν, το μαλώνουν, το πλένουν, το βάζουν για ύπνο. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία, την ώρα που σας μιμούνται, μαθαίνουν και αφομοιώνουν πληροφορίες για τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους.

http://www.123baby.me/

2ος Χρόνος: Η Λατρεία της Μίμησης

Το παιχνίδι ρόλων είναι η πιο αγαπημένη απασχόληση στην ηλικία αυτή. Και ξέρετε κάτι; Για εκείνα η μίμηση δεν είναι καν παιχνίδι. Απλά τα παιδιά γύρω στα δύο δένονται στενά με τα σημαντικά ενήλικα πρόσωπα της ζωής τους -κυρίως τη μαμά και τον μπαμπά- και επιδιώκουν να κάνουν ακριβώς ό,τι και οι γονείς τους, σαν να είναι η σκιά τους. Κάνουν ό,τι κάνουν, γιατί είναι το πρότυπό τους και είναι φυσικό να ευχαριστιούνται, όταν βλέπουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν κι εκείνα. Η τάση αυτή δεν είναι απλά θέμα μίμησης, αλλά μια διαδικασία εκμάθησης εμπειριών. Όταν το μικρό σας κάνει ότι καθαρίζει τα τζάμια, φέρνει στη μνήμη του κάτι που εσείς κάνετε και αρχίζει να μιμείται ρόλους.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα σημαντικό αναπτυξιακό στάδιο. Το μικρό σας θέλει να κάνει ό,τι κάνετε, όχι μόνο γιατί σας θαυμάζει και είστε το πρότυπό του, αλλά και γιατί μέσα από τη μίμηση μαθαίνει πράγματα. Όταν τα μικρά παιδιά μιμούνται, σημαίνει ότι προσπαθούν να μάθουν πώς να κάνουν κάτι, καθώς επιδιώκουν να κατακτήσουν όλο και περισσότερες δεξιότητες.

Αφήνοντάς το να σας μιμείται ή να συμμετέχει με τον τρόπο του, δίνετε στο μικρό παιδί ένα ρόλο μέσα στην οικογένεια, πράγμα σημαντικό για την ενίσχυση της αυτοπεποίθησής του. Κι επειδή δεν μπορείτε να κάνετε πολλά για να ξεκολλήσετε το μικρό από πίσω σας, το καλύτερο είναι να εκμεταλλευθείτε αυτή τη φάση τώρα που είναι δεκτικό, για να το μάθετε πράγματα και να καθιερώσετε σωστές συνήθειες χωρίς όμως να χάσετε και τον έλεγχο. Για να τα καταφέρετε:

Δώστε έμφαση σε ό,τι κάνει καλά Όπως να χορέψει, να κλωτσήσει την μπάλα, να φτιάξει ένα παζλ, μην παραλείποντας την επιβράβευση και χωρίς να το αποθαρρύνετε με διαρκείς διορθώσεις.

Συνηθίστε το παιδί να εκτελεί εντολές Ξεκινήστε από απλές εντολές, προτρέποντάς το σταδιακά να εκτελεί όλο και πιο σύνθετες, στο πλαίσιο πάντα των δυνατοτήτων του.

Περιγράψτε κάθε φορά τις ρουτίνες Η λεκτική αναφορά είναι ιδιαίτερα σημαντική, γι’ αυτό συνηθίστε να λέτε κάθε φορά τι κάνετε. Για παράδειγμα, πρώτα θα πλύνουμε τα χεράκια και μετά θα τα σκουπίσουμε με την πετσέτα. Αυτό πρέπει να γίνεται πολλές φορές μέσα στη μέρα, μέχρι να γίνει συνήθεια.

Δεχτείτε τη βοήθειά του Ενθαρρύνετε τη συμμετοχή του μικρού σας από νωρίς σε απλές καθημερινές δραστηριότητες. Όπως να σας δίνει τα μανταλάκια την ώρα που απλώνετε τα ρούχα.

Εκπαιδεύστε το σε σωστές συνήθειες Δείξτε του πώς να χτενίζεται, να ντύνεται, να πλένει χέρια και δόντια. Μπορεί να δυσκολεύεται να τα καταφέρει χωρίς τη βοήθειά σας, όμως οι συνήθειες σε αυτή την ηλικία εδραιώνονται πιο εύκολα, γιατί στηρίζονται στην απλή μίμηση.

Σκεφτείτε πριν κάνετε την αρχή Αν κάποια δραστηριότητα πιστεύετε ότι εγκυμονεί κινδύνους, αποτρέψτε εξ αρχής το παιδί βάζοντας στοπ. Αλλιώς δεν θα μπορεί να καταλάβει γιατί κάτι τη μία στιγμή επιτρέπεται και την άλλη όχι.

http://kids.in.gr

Η Μίμηση

Για τον Ζαν Πιαζέ,1 (1945) η μίμηση αρχίζει από τους πρώτους τέσσερις μήνες της ζωής του παιδιού και αποτελείται από την νοητική εσωτερική επανάληψη των ενεργειών του γονέα με στόχο να τις επαναλάβει το ίδιο. Ο Ζαν Πιαζέ θεωρεί ότι το παιδί δεν μπορεί να μιμηθεί μια χειρονομία-μοντέλο αν δεν την αφομοιώσει, αν δεν την εσωτερικεύσει σαν οργανωμένο σχήμα μέσα του.
Έτσι σε ένα πρώτο στάδιο ανάπτυξης η προσπάθεια μετάδοσης συμπεριφορών εκ μέρους των γονέων δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική αν το παιδί δεν μπορεί να παρατηρήσει αυτές τις συμπεριφορές από μόνο του. Η προσεχτική παρατήρηση των ενεργειών του γονέα από το παιδί, του δίνουν την δυνατότητα να τις μιμηθεί ευκολότερα. Οι ενέργειες και η συμπεριφορά του παιδιού κτίζονται με βάσει την μίμηση των ενεργειών και των συμπεριφορών των ενηλίκων. Ενέργειες οι οποίες έχουν σχέση κατ΄ αρχάς με την εκφραστικότητα του γονεϊκού προσώπου, όπως, ανοιγόκλεισμα του στόματος, το γέλιο, το κούνημα του κεφαλιού και μετά την κίνηση των χεριών και την εν γένι κίνηση του σώματος, αποτελούν τα πρώτα ερεθίσματα μίμησης για το παιδί
Σε αυτό το στάδιο, το παιδί μπορεί να μιμηθεί ευκολότερα κινήσεις οι οποίες έχουν σχέση με το σώμα και περιοχές του σώματος, οι οποίες αντιστοιχούν με τις περιοχές του σώματος των ενηλίκων. Η κοινωνικοποίηση, κατ' αρχάς επιτυγχάνεται με την εσωτερίκευση των σωματικών χαρακτηριστικών του γονέα. Με αυτόν τον τρόπο η εικόνα σώματος του παιδιού σχηματίζεται με βάση το συναίσθημα το οποίο πηγάζει από τα κιναισθητικά ερεθίσματα τα οποία λαμβάνει και παρατηρεί στην κίνηση του σώματος του γονέα. Αυτός ο μηχανισμός βοηθάει να επιτευχθεί μια σύζευξη ανάμεσα στην συμπεριφορά του παιδιού με αυτή του γονέα. Με αυτό τον τρόπο η εικόνα του σώματος κτίζεται με βάση την εικόνα σώματος του άλλου.
Η επαναλαμβανόμενη κίνηση, ή, συμπεριφορά, δηλαδή η αλληλεπίδραση γονέα και παιδιού δημιουργεί τα πρώτα δείγματα επικοινωνίας στο χώρο της οικογένειας. Για αυτό το λόγο το παιδί ψάχνει τον τρόπο να ανταποκριθεί, να επικοινωνήσει μέσω αυτών των ενεργειών με τον ενήλικα αναμένοντας μια απάντηση από αυτόν.
Με το πέρασμα του χρόνου, όλη του η προσπάθεια εκφράζει την ανάγκη να προσαρμοστεί στις οικογενειακές τελετουργίες, όπου η μίμηση αποτελεί μέσον για το παιδί να γίνει ένα κοινωνικό πρόσωπο. Για αυτό το λόγο η συμπεριφορά του παιδιού εξαρτάται από καταστάσεις, οι οποίες απαιτούν από αυτό, να έχει τις ίδιες αντιδράσεις με έναν ενήλικα. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια “εξημέρωση” του παιδιού από το περιβάλλον του, το οποίο καθορίζει την συμπεριφορά του σύμφωνα με τις προβαλλόμενες απαιτήσεις του. Η προσπάθεια επικοινωνίας του παιδιού με το περιβάλλον του αποτελεί μια καινούργια εξέλιξη στην κοινωνικοποίηση του.
Το παιδί εξαρτώμενο από την συμπεριφορά του μοντέλου-γονέα αντιλαμβάνεται ότι υιοθετώντας την συμπεριφορά αυτή, γίνεται πιο αποδεχτό και η διαβίωσή του μέσα στην οικογένεια είναι πιο ευχάριστη Το παιδί σχετίζει τις αντιδράσεις του σύμφωνα με την αντίληψη τις συμπεριφοράς των γονέων. Χαίρεται όταν απαντά με επιτυχία σε ένα κάλεσμα, σε μια προτροπή, ή ανταποκρίνεται θετικά σε μια κατάσταση.
Γι' αυτό το λόγο
Η εξάρτηση της συμπεριφοράς του παιδιού από το μοντέλο συμπεριφοράς των γονέων είναι ένα γεγονός το οποίο δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς
και αποτελεί βασικό παράγοντα κοινωνικοποίησης του παιδιού
Οι ενέργειες και η συμπεριφορά του παιδιού κτίζονται με βάσει την μίμηση των ενεργειών και των συμπεριφορών των γονέων.

1Ζαν Πιαζέ 1896-1980 Ελβετός Φυσικός, Φιλόσοφος, Ψυχολόγος

http://kerentzis.blogspot.gr/

και ακομη


ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΙΜΗΣΗΣ -ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Designed By