προσφατα

Παιδί και πόνος

Πώς αντιδρά το πιτσιρίκι σας στον πόνο; Τον αντιμετωπίζει με στωϊκότητα, τρέμει από φόβο ή απλά... ξεσηκώνει με τις φωνές του όλο τον κόσμο; Σε κάθε περίπτωση, αποκαλύπτει στοιχεία της δικής του αλλά και της δικής σας προσωπικότητας.

«Κατ' αρχήν, οφείλουμε να διαχωρίσουμε το σοκ από το φόβο», επισημαίνει στα βιβλία του ο ψυχίατρος Ρούντολφ Ντράικορς («Η δημοκρατία στο σπίτι», «Το παιδί: μια νέα αντιμετώπιση», «Το δικαίωμα να είσαι παιδί» κ.α.), ιδρυτής της πρώτης στον κόσμο Επιτροπής Διανοητικής Υγείας με έδρα την Αυστρία και πρωτοστάτης στην ίδρυση συμβουλευτικών σταθμών για τους γονείς. «Ένας δυνατός θόρυβος ή ένα πέσιμο μπορούν να "τρομάξουν" ένα μικρό παιδί, αλλά αυτό είναι μια περαστική αντίληψη, ενώ η συγκίνηση, η τρεμούλα και η ταχυπαλμία που φέρνει ο φόβος σαν συνέχεια μιας πρώτης εμπειρίας "τρόμου, αναπτύσσεται μόνο όταν και οι γονείς αρχίζουν να "τρομάζουν", επηρεάζοντας έτσι το παιδί.» Με λίγα λόγια, όταν το μικρούλι σας χτυπά, δεν κλαίει απαραίτητα επειδή πονά!

Το δειλό παιδί. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του κρύβεται αυθόρμητα πίσω από... τη φούστα της μαμάς ενώ, όσο μεγαλώνει, τόσο μοιάζει να «χάνει τον κόσμο» μπροστά σε οποιαδήποτε γρατζουνιά! Η ανασφάλεια και ο φόβος χαρακτηρίζουν, εξάλλου, τις περισσότερες πτυχές της καθημερινότητάς του, γι? αυτό και μιλά συνήθως με χαμηλή, διστακτική και συνεσταλμένη φωνή. Κι ενώ έρευνες έχουν δείξει πως υπάρχει κάποια κληρονομική προδιάθεση προς τη δειλία και τη συστολή, μπορεί σίγουρα να την ξεπεράσει αν το βοηθήσουν οι γονείς. Οι οποίοι, αν δεν αποτελούν οι ίδιοι πρότυπο δειλής ή «μαζεμένης» συμπεριφοράς, είναι συνήθως είτε πολύ αγχωμένοι και υπερπροστατευτικοί είτε «αδιάφοροι» γονείς.

Το ευαίσθητο παιδί. Προσπαθεί να «καλυφθεί», στην πραγματικότητα όμως υποφέρει πολύ πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από οτιδήποτε μπορεί να του προκαλέσει τον παραμικρό πόνο, όχι από φόβο αλλά από το ενδεχόμενο απόρριψής του, αφού το απασχολεί έντονα η...κοινωνική κριτική! Κι είναι αυτό το «κυνήγι» της «τέλειας» εικόνας που το επηρεάζει ψυχοσωματικά, καθυστερεί την ανάρρωσή του ενώ, όσον αφορά στα ατυχήματα, το κάνει... επιρρεπές. Δε συμμετέχει, λοιπόν, εύκολα σε αθλητικές και ομαδικές δραστηριότητες, μήπως πέσει, κλάψει και «χάσει» την εκτίμηση που του δείχνουν οι γύρω του ·ιδιαίτερα δε οι γονείς. Οι οποίοι δεν το ενθαρρύνουν και το φέρνουν σε δύσκολη θέση μπροστά σε άλλους, αιτιολογώντας τη συμπεριφορά τους με το ότι και οι ίδιοι είναι -ως προς τον εαυτό και τις φιλοδοξίες τους- πολύ απαιτητικοί.

Το γενναίο παιδί. Η αντοχή του στον πόνο είναι υποδειγματική! Κι αυτό ξεκίνησε ήδη από τη βρεφική ηλικία, όταν δηλαδή πήρε το πρώτο «μήνυμα» ότι με κάθε... κατόρθωμά του κερδίζει το χαμόγελο, τον έπαινο και την αποδοχή των γονιών του οι οποίοι δε σταματούν ποτέ να του δείχνουν έμπρακτα την αγάπη και το σεβασμό τους. Πρόκειται, εξάλλου, για άτομα που συνηθίζουν ν' αντισταθμίζουν τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία, αναγνωρίζουν οποιαδήποτε προσπάθεια και βάζουν πάντα νέους αλλά προσιτούς στόχους. Εννοείται, λοιπόν, ότι τα καταφέρνουν και αισθάνονται άνετα με τον εαυτό τους. Οπότε, το μόνο πρόβλημα με το θαρραλέο παιδί είναι ότι...κανένα χτύπημα και κανένας πόνος δεν αποτελεί γι' αυτό πραγματική απειλή. Περιστατικά μικρών πρωταθλητών που φτάνουν στο Νοσοκομείο Παίδων στα τελευταία στάδια της περιτονίτιδας, ακριβώς επειδή «αγνοούν» επιδεικτικά κάθε σύμπτωμα, αποδεικνύουν ότι πρέπει να υπάρχει μέτρο ακόμα και στη...γενναιότητα!

Το... φωνακλάδικο παιδί. Και μόνο στη θέα του αίματος «σηκώνει» με τις φωνές του την πολυκατοικία ·σκεφτείτε, λοιπόν, τι γίνεται αν πονέσει πολύ! Εξακολουθεί δε να κλαίει γοερά τουλάχιστον μισή ώρα μετά το εμβόλιο, προκαλώντας με τη συμπεριφορά του τους γονείς. Οι οποίοι είτε αντιδρούν υπερβολικά («Αχ Θεέ μου, τι είναι αυτό που σου συνέβη;») είτε πιστεύουν ότι το καθησυχάζουν με φράσεις του στυλ: «Αμάν πια! Τίποτα δεν έπαθες! Σταμάτα να κάνεις σαν... παιδί!» Στην πρώτη περίπτωση, είναι συνήθως άτομα που δίνουν μεγάλη έμφαση σε οτιδήποτε λένε κι οτιδήποτε κάνουν, μιλάνε πολύ δυνατά, χρησιμοποιούν στο καθημερινό λεξιλόγιό τους ηχηρά επίθετα, λειτουργούν πάντα αυθόρμητα και δεν έχουν μάθει να ξεχωρίζουν τα «δυνατά» από τα «αδύνατα». Στη δεύτερη περίπτωση, είναι άτομα που αγαπούν φυσικά το παιδί τους αλλά με τους δικούς τους, «ξεχωριστούς» τρόπους: δεν κατανοούν, άρα δεν ενδιαφέρονται να καλύψουν τις συναισθηματικές ανάγκες του γιατί και οι ίδιοι έτσι μεγάλωσαν και έγιναν πολύ...πρακτικοί. Κι όσο εκείνο -ή οποιοσδήποτε άλλος- επιχειρεί να τους «τραβήξει» την προσοχή, τόσο γίνονται απρόσιτοι -ακόμα και επιθετικοί!

«Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πώς μπορεί να προκαλεί ένα παιδί τέτοια "δραστηριότητα" στους μεγάλους (υπερβολικό άγχος, φωνές, διαβεβαιώσεις, πλήρη αδιαφορία ή ένταση της προσοχής) απλά και μόνο με τον πόνο και το φόβο ·ή καλύτερα, με το φόβο του πόνου», υπογραμμίζεται στο βιβλίο του Δρ. Ρούντολφ Ντράικορς «Το παιδί: μια νέα αντιμετώπιση» (εκδόσεις Γλάρος). «Τα παιδιά, εξάλλου, είναι από τη φύση τους ηθοποιοί! Σταδιακοί πειραματισμοί πάνω στα αποτελέσματα ορισμένων πράξεων, τα οδηγούν στο να αποκτήσουν "εμφάνιση" και να υιοθετήσουν τελικά την προσποιητή στάση των γονιών τους ·ιδιαίτερα αυτή που δεν τολμάμε να ομολογήσουμε με λόγια, γιατί δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή.» Οφείλουμε, λοιπόν, να διαμορφώσουμε ανάλογα τη συμπεριφορά μας προκειμένου να τα διδάξουμε πώς να «τα βγάζουν πέρα» στη ζωή ·πως για κάθε τι -ακόμα και για τον πόνο- υπάρχει ένα όριο και εναλλακτικοί τρόποι να το αντιμετωπίσει κανείς...

http://www.momyz.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Designed By