προσφατα

"Δουλειά" των παιδιών είναι το παιχνίδι!

«Αναρωτηθείτε αν θα μπορούσατε να ζήσετε εάν σας στερούσαν την δυνατότητα να γράφετε», είχε πει κάποτε ο συγγραφέας R.M. Rilke απευθυνόμενος στον συνομιλητή του και επίδοξο συγγραφέα, στο βιβλίο «Γράμματα σ΄ένα νέο ποιητή». Ας φανταστούμε να απευθύνουμε σ' ένα παιδί και «επίδοξο υγιή» άνθρωπο, τα λόγια αυτά παραφράζοντάς τα κάπως έτσι: «αναρωτήσου αν θα μπορούσες να ζήσεις εάν σου στερούσαν την δυνατότητα να παίζεις». Μέσα από τούτα τα λόγια, αναγνωρίζουμε ήδη την ζωτική σημασία του παιχνιδιού, απαραίτητο για την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού τόσο σε ψυχικό επίπεδο όσο και σωματικό.

Της Λήδας Πασαλή*



Όμως, παρά την ραγδαία πρόοδο που έχουν παρουσιάσει τις τελευταίες δεκαετίες σε όλους τους τομείς οι κοινωνίες, υπάρχει μια σαφής τάση του σύγχρονου ανθρώπου να απομακρύνεται ή μάλλον να ξεχνάει αυτό που είναι φυσικό και να προσπαθεί να εντάσσει το παιδί σ' ένα πλαίσιο που θα το ετοιμάζει ολοένα και περισσότερο να ανταπεξέλθει στην ανταγωνιστική κοινωνία και να πετύχει τους στόχους του όντας καταξιωμένο. Έτσι, λοιπόν συχνά από την πρώιμη παιδική ηλικία και κυρίως μέσω του επίσημου προσχολικού εκπαιδευτικού συστήματος, παρατηρείται μια προσπάθεια να κατευθύνουμε το παιδί κυρίως στο να αποκτήσει από νωρίς διάφορες δεξιότητές και να εμμένουμε στο να τις εξελίσσει και να καλλιεργεί διαρκώς τις διάφορες γνωστικές του ικανότητες όπως την μνήμη και την αντίληψη. Με αυτό τον τρόπο ίσως παρεμβαίνουμε αρκετά στην έμφυτη επιθυμία του να ανακαλύψει το καθετί μέσα από τους δικούς του ρυθμούς και το ατομικό του δυναμικό. Σαν αποτέλεσμα, ενίοτε μπλοκάρεται αυτή του η επιθυμία.

Κάπου στην πορεία λοιπόν, λόγω των απαιτήσεων για συνεχή πρόοδο ξεχνούμε ότι ο υγιής μετέπειτα ενήλικος δεν είναι απαραίτητα και ο πετυχημένος όπως αυτό ορίζεται από το σύνολο της κοινωνίας. Ο υγιής ψυχικά άνθρωπος είναι και εκείνος που καταφέρνει να γίνει ο εαυτός του. Για να επιτευχθεί αυτό το τόσο δύσκολο έργο για το οποίο αρχικά γονείς και παιδαγωγοί αναλαμβάνουμε την ευθύνη, οφείλουμε να δώσουμε πρόσβαση στο παιδί σε αυτό που φέρει μέσα του χωρίς να του το διδάξουμε , δίχως να το σχηματοποιήσουμε για χάρη του, παρά βοηθώντας το να αποκτήσει εκείνα τα ψυχικά εργαλεία που θα του επιτρέψουν να το ελευθερώσει. Δεν υπάρχει συνταγή για το πώς θα το πετύχουμε αυτό. Παρατηρώντας το κάθε παιδί προσπαθούμε να εντοπίσουμε τα ξεχωριστά του στοιχεία.

Το παιχνίδι λοιπόν, είναι ένας από τους πιο θεμελιώδεις τρόπους στην προσπάθεια να επιτευχθούν όλα αυτά. Τι ποιο φυσικό από το να παίζει ένα παιδί ;!

Σύμφωνα με τον ψυχαναλυτή D.W. Winnicott το παιχνίδι είναι κάτι παγκόσμιο, βοηθάει την ανάπτυξη και συμβάλει στην σωματική και νοητική υγεία. Το παιδί μέσα από το παιχνίδι οργανώνει τον ψυχικό του κόσμο, συνθέτει την ιδέα του εαυτού του σε σχέση με τον εξωτερικό του κόσμο και μέσα από αυτό εγκαθιδρύει σχέσεις με τους άλλους. Είναι ένας τρόπος να διαχειρίζεται τα άγχη και τις εσωτερικές εντάσεις του, τα οποία και σε ασυνείδητο επίπεδο είναι παρόντα στην ομαλή ψυχοκινητική ανάπτυξη, και μπορεί παίζοντας να δημιουργεί συμβολισμούς προκειμένου να «ερμηνεύσει» και κομμάτια του κόσμου των μεγάλων που είναι ούτως ή άλλως ακατανόητα για το ίδιο.

Μαζί με το συμβολικό και η φαντασία βρίσκει τον τρόπο να αναπτύσσεται και να μετατρέπεται σε δημιουργικότητα, σε κινήσεις σωματικές, λεκτικές, ψυχικές, νοητικές. Το παιχνίδι λοιπόν, είναι συνδεδεμένο με την «εκμάθηση» μιας ομιλίας με την έννοια της επαφής με τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές, τους κανόνες, τις σχέσεις με τον ίδιο του τον εαυτό και τους άλλους καθώς και τόσες άλλες σημαντικότατες εμπειρίες που ενδοβάλλοντάς τα όλα τούτα σταθερά και συστηματικά μπαίνει ένα λιθαράκι για να γίνει κάποτε ένας ελεύθερος άνθρωπος, όντας ο αληθινός τους εαυτός και άρα πιο συνειδητός.

Επίσης, το παιχνίδι είναι μια «πρόβα» των καταστάσεων που απαρτίζουν την ζωή. Είμαι, έχω, κάνω, παίρνω, δίνω, αγαπώ, μισώ, ζω, πεθαίνω, όλα αυτά τα ρήματα και άλλα τόσα αποκτούν νόημα μέσα από την διαδικασία του παιχνιδιού. Παίζοντας εσωτερικεύει έννοιες, τις βιώνει, τις δημιουργεί και μαθαίνει να τις συνδέει με το έμψυχο και άψυχο περιβάλλον του. Η διάσημη γαλλίδα ψυχαναλύτρια F. Dolto έγραφε ότι «το παιχνίδι είναι πάντα μια ελπίδα απόλαυσης». Στερούμενοι λοιπόν, αυτή την ελπίδα είναι σαν να στερούμαστε την επιθυμία για ζωή.

Η απαιτητική καθημερινότητα του γονιού είναι επιφορτισμένη με πολλές υποχρεώσεις και μας εμποδίζει ενίοτε από το να βρούμε το κουράγιο για να κατανοούμε διαρκώς την ανάγκη του παιδιού να παίζει ακόμα και ακατάπαυστα ή να αφεθούμε εμείς στο να παίξουμε μαζί του και να είμαστε πλήρως ελεύθεροι στο να γίνουμε δημιουργικοί. Έτσι, δίχως να παραβλέπουμε και τις παραπάνω συνθήκες, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι το παιχνίδι, έστω και για λίγη ώρα και καθώς μπορεί να συντελεστεί οπουδήποτε ακόμα και χωρίς να δαπανήσουμε καθόλου χρήματα, είναι κάτι που εν τέλει έχει απεριόριστα οφέλη για το παιδί. Αλλά και για εμάς τους ίδιους το παιχνίδι έχει θετική επίδραση αφού μας διευκολύνει στην σχέση μας με το παιδί, μπορούμε να το γνωρίσουμε ή να το παρατηρήσουμε καλύτερα μέσα από την διαδικασία του παιχνιδιού. Επιπλέον, βρίσκοντας το κουράγιο να παίξουμε επωφελούμαστε ψυχικά καθώς αποβάλουμε το άγχος μας, ανανεωνόμαστε και «ξαναθυμόμαστε» το ποιοι είμαστε.

Τελικά, ας αναρωτηθούμε μήπως δίνεται τεράστια έμφαση και δαπανάται τεράστιος χρόνος και χρήμα στην σημασία της εκμάθησης και επιτυχίας του παιδιού και παραγκωνίζεται το παιχνίδι ως κάτι δευτερεύουσας σημασίας ενώ ουσιαστικά είναι η πιο αναγκαία εργασία του παιδιού. Άλλωστε υπάρχει μεγαλύτερη «επιτυχία» από ένα πραγματικά χαρούμενο παιδί ;

*Η Λήδα Πασαλή είναι κλινική ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια.
www.photodentro.gr

και κάτι πολύ ενδιαφέρον

7,000€ τα παιχνίδια του μέσου 10χρονου!

Σύμφωνα με μία παγκόσμια έρευνα που έγινε σε 3000 οικογένειες, ο μέσος 10χρονος έχει περίπου 328 παιχνίδια, τα οποία κοστίζουν περίπου 7000 ευρώ! Παρόλο όμως που έχουν τόσα πολλά και ακριβά παιχνίδια, τα παιδιά παίζουν καθημερινά συνήθως μόνο με τα 12 αγαπημένα τους παιχνίδια, τα οποία στοιχίζουν περίπου 330 ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά παίζουν περίπου με το 5% των παιχνιδιών τους ενώ οι γονείς τους έχουν ξοδέψει μία περιουσία για να αγοράσουν όλα τα υπόλοιπα που δεν παίζουν.

Επίσης η έρευνα έδειξε ότι τα παιδιά διαλέγουν κάθε μέρα τα ίδια παιχνίδια για να παίξουν επειδή βαριούνται να μπουν στην διαδικασία να διαλέξουν κάποια άλλα από τις πολλές επιλογές που έχουν.

Τέλος, περίπου το 35% των κατασκευαστικών παιχνιδιών, όπως τα Lego, δεν τα παίζουν τα παιδιά και καταλήγουν να τα παίζουν οι πατέρες τους!

http://www.youkoufme.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Designed By